Żegnamy wybitną osobę........
http://www.wp.pl/i/ivar/g/200603/140989.jpg
Emi 2006-03-09 20:33:57
skomentuj (0)
Zima...
Ale zawiało ,zaśnieżyło i zazimniło hii:) Tylko szkoda ,że dzień po świętach ,jakby nie mogło popadać na samą wigilię .Ostatnio mam olewający stosunek do wszystkiego , nie mam werwy, polotu, chęci bycia ,istnienia ,mam dość .Wkurzaja mnie co niektórzy ludzie swoim podejściem ,do życia do mnie do siebie ,zreszta maja prawo taki kraj. Ale no dajcie spokój czasem trzeba wyluzowac ,wyciszyc się ,zbastowac .Ale widać ,że nie każdy to potrafi.Mam nadzieję,że ten Nowy Rok 2006 będzie dla nas wszystkich łaskawszy.Ehhhhh:(
Emi 2005-12-29 23:49:42
skomentuj (0)
:)
Emi 2005-12-25 22:31:23
skomentuj (0)
Wigilia...
Jak obyczaj każe stary, według ojców naszych wiary, chcemy złożyć Wam życzenia z dniem Bożego Narodzenia. Niech ta Gwiazdka Betlejemska, która wschodzi tuż po zmroku, da Wam szczęście i pomyślność w nadchodzącym Nowy Roku.
Emi 2005-12-25 22:01:30
skomentuj (0)
My....
Nie rozłączą nas ~
Nie rozłączą nas pożegnania:
wracamy do siebie zawsze.
Mądre są nasze serca
i od myśli stokroć łaskawsze.
Przjechaliśmy lekkomyślnie
jeszcze jedną szczęścia stację.
Byłam winna?
Gniewasz się na mnie?
Oboje mieliśmy rację.
Gdy się kocha
wszystko jest prawdą.
Nawet kłamstwo w prawdę się zmienia.
Ginie przepada żal
od jednego uściśnienia.
Lecz nie można błądzić na wichrze
by tej prawdy słowa usłyszeć.
Skryć się trzeba w domu wieczorem
i we dwoje wtulić w ciepło i ciszę.
Joanna Brzostowska
Emi 2005-12-20 01:26:49
skomentuj (0)
Miłość
Miłość jak słońce: ogrzewa świat cały
I swoim blaskiem ożywia różanym,
W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały
Dozwala kwiatom rozkwitnąć wionianym
I wyprowadza z martwych głazów łona
Coraz to nowe na przyszłość nasiona.
Miłość jak słońce: barwy uroczemi
Wszystko dokoła cudownie powleka;
Żywe piękności wydobywa z ziemi,
Z serca natury i z serca człowieka
I szary, mglisty widnokrąg istnienia
W przędzę z purpury i złota zamienia.
Miłość jak słońce: wywołuje burze,
Które grom niosą w ciemnościach spowity,
I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,
Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity,
I znów z obłoków wyziera pogodnie,
Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie,
Miłość jak słońce: choć zajdzie w pomroce,
Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca
Powraca smutne rozpromieniać noce
I przez ciemność przedziera się drżąca,
Pełna tęsknoty cichej i żałoby,
By wieńczyć śpiące ruiny i groby.
Adam Asnyk
Emi 2005-12-20 01:21:38
skomentuj (0)
:)
Cnotą jest milczenie, bowiem mówić o rzeczach błahych to siłą rzeczy myśleć o rzeczach błahych, a mówić o rzeczach poważnych to zbyt często odbierać im żywotność, ich siłę, ich zdolność krzewienia się w duszy; tak więc milcz, albo powiedz coś, co ulepszy ciszę. Książki nie zawierają wszystkich słów, słowa nie zawierają wszystkich myśli. Wiedz przy tym, że myśl, której nie da się zawrzeć w kilku słowach, nie zasługuje na wypowiedzenie.
Głupiec i mędrzec nie widzą tego samego drzewa. Im ktoś jest mniej mądry, tym sądy jego są szybsze i dobitniejsze w formie. Człowiek mądry ma zawsze poczucie względności i dlatego zdanie swoje wypowiada w formie ostrożnej i uprzejmej: myśleć znaczy nie być pewnym.
Emi 2005-12-20 01:13:50
skomentuj (0)
